Karanlığın içinde sürüklenen günler, sessizliğin boğduğu çığlıklar ve yalnızlığın zincirleri. Her nefesim biraz daha eksiliyor, her düşüm biraz daha çürüyor. Zaman beni unutsa da, içimdeki acı hiçliğe kök salıyor. Sessiz bir çöküşün ortasında, varlığım silinse bile karanlığım baki kalıyor.
27 Mart 2026
25 Mart 2026
Sessiz çöküş
Bir gölge gibi sürüklenir günler,
Umudun sesi çoktan sustu içimde.
Kırık aynalarda tanımam yüzümü,
Zaman bile terk etti peşimde.
Soğuk duvarlar anlatır sessizliği,
Çığlıklar boğulur karanlıkta.
Bir damla ışık arar gözlerim,
Ama gece hep kalır yanımda.
Yalnızlık sarar ince bir zincirle,
Her adımda ağırlaşır bedenim.
Düşlerim çürür, toprak olur,
Bir mezar taşına yazılır ismim.
Ve rüzgâr taşır kaybolmuş nefesimi,
Hiçliğe savrulur kırık dualarım.
Bir gün belki unutulur varlığım,
Ama acım kalır sonsuz karanlığım.
Umudun sesi çoktan sustu içimde.
Kırık aynalarda tanımam yüzümü,
Zaman bile terk etti peşimde.
Soğuk duvarlar anlatır sessizliği,
Çığlıklar boğulur karanlıkta.
Bir damla ışık arar gözlerim,
Ama gece hep kalır yanımda.
Yalnızlık sarar ince bir zincirle,
Her adımda ağırlaşır bedenim.
Düşlerim çürür, toprak olur,
Bir mezar taşına yazılır ismim.
Ve rüzgâr taşır kaybolmuş nefesimi,
Hiçliğe savrulur kırık dualarım.
Bir gün belki unutulur varlığım,
Ama acım kalır sonsuz karanlığım.
17 Ocak 2026
Nasıl bu kadar körleşebildik?
Uzun zaman geçti, izini kaybettim. Takvimler anlamsız, mevsimler ağırlaşıyor. Deniz kıyısında dalgalar artık hareket etmiyor, Zamanın ipini geri çekemem, yazgıyı yeniden yazamam. Belki de hiçbir zaman bizim elimizde değildi.
Nasıl bu kadar körleşebildik? Nasıl zalimlerin önünde eğildik? Nasıl yüzyıllar boyunca korkuya ve suskunluğa tutunduk?
Artık savaş yok, sadece uçurum. Yakında denizle bütünleşeceğim. Artık maskeler yok, sadece dinginlik. Yakında dalgaların sessizliğiyle bir olacağım.
9 Ocak 2026
Günün güzelliğimi yoksa sakinliği mi bilemedim
Sabahları güne başlamak benim için küçük bir ayrıntı sanırım. Alarmın sesiyle uyanır uyanmaz pencereyi açar, içeri dolan serin havayı hissederim. Evet hala alarmla uyanıyorum ahahah. Bir fincan kahve eşliğinde kısa bir sessizlik anı yaşamak günün geri kalanına hazırlık gibi gelir. Bu küçük başlangıç kafamı toparlar ve yapılacak işleri daha berrak görmemi sağlar. Çok berrak. Öğle saatlerim genellikle hareketli olur. Çalışmalar, telefon görüşmeleri ve bilgisayar başında kısa molalar vermeye özen gösteririm. Birkaç dakikalık yürüyüş ya da basit bir esneme hareketi bile enerjimi tazeler. Günün ortasında kendime küçük bir nefes alanı açmak yoğunluğun içinde kaybolmamı engeller. Akşam olduğunda ise dinginleşirim. Günün telaşını geride bırakmak için kitap okur, bazen müzik dinlerim. Yemekten sonra kısa bir düşünme zamanı ayırır, günün nasıl olduğunu değerlendiririm. Bu sakin kapanış ertesi gün için yeni bir başlangıcın kapısını aralar. Aralar aralamasına da yarın ki günün bir gerçeği vardır işe gitmek.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)