Karanlığın içinde kayboldum

Karanlığın içinde sürüklenen günler, sessizliğin boğduğu çığlıklar ve yalnızlığın zincirleri. Her nefesim biraz daha eksiliyor, her düşüm biraz daha çürüyor. Zaman beni unutsa da, içimdeki acı hiçliğe kök salıyor. Sessiz bir çöküşün ortasında, varlığım silinse bile karanlığım baki kalıyor.

Sessiz çöküş

Bir gölge gibi sürüklenir günler,  
Umudun sesi çoktan sustu içimde.  
Kırık aynalarda tanımam yüzümü,  
Zaman bile terk etti peşimde.  

Soğuk duvarlar anlatır sessizliği,  
Çığlıklar boğulur karanlıkta.  
Bir damla ışık arar gözlerim,  
Ama gece hep kalır yanımda.  

Yalnızlık sarar ince bir zincirle,  
Her adımda ağırlaşır bedenim.  
Düşlerim çürür, toprak olur,  
Bir mezar taşına yazılır ismim.  

Ve rüzgâr taşır kaybolmuş nefesimi,  
Hiçliğe savrulur kırık dualarım.  
Bir gün belki unutulur varlığım,  
Ama acım kalır sonsuz karanlığım.