13 Nisan 2026

Veremem sana acımı dedi

İstemsiz şekilde veremem sana acımı dinliyorum. O zamanlar toyduk tabi. Kampüse çok gelirdi Düş Sokağı Sakinleri. Ne ses vardı adamlarda! Gençliğimin en güzel günleriydi. O senelerden bu senelere o kadar çok sene geçti ki. Hesaplamak dahi istemiyorum. Geriye dönüp baktığımda üniversite sonrası hayatı güzel yaşayamamışım. Yaptığım yanlışlıklar, hislerime yenik düşüp sevgiye dalışlarım, belkide kariyerimi bile zedelemişim. Çok şükür güzel bir işim var ama daha güzel olabilirdi belki. Belki mantıklı şekilde ilişkim olabilseydi evlenmiştim, çocuğum olmuştu. Bunlar için geç değil tabi ama arkadaşlarıma bakıp bazen imreniyorum. Güzel yapmışlar. 

Birde bu şarkı mevzusu. Her dinlediğim şarkıda bir anlam yüklüyorum ben. Bu çok aptalca bir şey. Mesela veremem sana acımı şarkısını bir sevgilim varken dinlerdim onu düşünürdüm. Lan o ilişki biteli asır oldu halen daha aklıma geliyor. Saçma saçma işler ya. 

6 Nisan 2026

Çok küçük bir iz

Sessizlik,
bir damla su.

İçimde,
koca bir deniz.

Adım atsam,
yankısı büyür.

Ve ben,
küçük bir iz.

27 Mart 2026

Karanlığın içinde kayboldum

Karanlığın içinde sürüklenen günler, sessizliğin boğduğu çığlıklar ve yalnızlığın zincirleri. Her nefesim biraz daha eksiliyor, her düşüm biraz daha çürüyor. Zaman beni unutsa da, içimdeki acı hiçliğe kök salıyor. Sessiz bir çöküşün ortasında, varlığım silinse bile karanlığım baki kalıyor.

25 Mart 2026

Sessiz çöküş

Bir gölge gibi sürüklenir günler,  
Umudun sesi çoktan sustu içimde.  
Kırık aynalarda tanımam yüzümü,  
Zaman bile terk etti peşimde.  

Soğuk duvarlar anlatır sessizliği,  
Çığlıklar boğulur karanlıkta.  
Bir damla ışık arar gözlerim,  
Ama gece hep kalır yanımda.  

Yalnızlık sarar ince bir zincirle,  
Her adımda ağırlaşır bedenim.  
Düşlerim çürür, toprak olur,  
Bir mezar taşına yazılır ismim.  

Ve rüzgâr taşır kaybolmuş nefesimi,  
Hiçliğe savrulur kırık dualarım.  
Bir gün belki unutulur varlığım,  
Ama acım kalır sonsuz karanlığım.