Hayatın en cafcaflı anlarında içimdeki kırılganlık kendini gösteriyor. Çoğu zaman onu saklamaya çalışıyorum. Güçlü görünmek ve dimdik durmak istiyorum. Oysa insan ruhunun en hassas yanlarını kabul etmesi aslında büyük bir cesaret. Kırılganlığımı bir ayna olarak görüyorum. Bana kim olduğumu neye ihtiyaç duyduğumu ve hangi yaralarımı hala taşıdığımı hatırlatıyor.
Ara sıra onu bastırıyorum ara sıra sahipleniyorum ama her ikisini de yapmak biraz zorlaştırıyor işi. İnsan neden gözyaşı dökmek isteğinde olur bilmiyorum ama ara sıra ağlayasım da geliyor. Ne yapıyorum ben acaba diye sruyorum kendime ama nafile. Sanırım bu günler de dolup taşıp gidecek.
Zehirli velvet güzelmiş :) Hoş geldiniz
YanıtlaSilİnsanın duygularını bastırması hem iyi hemde kötü oluyor umarım kötü olan duygular yaşamazsınız.
Çok teşekkür ederim siz de hoş geldiniz :) O tür duygular bırakmıyor beni
SilBence bastırmamak lazım yoksa olmadık yerden pörtlüyor bu kırılganlık ama yine de artık anladım ki kırılganlığımız bizde kalmalı, paylaşılmamalı. Bazı insanların kırılganlıklarını paylaşacakları insanlar var tabi ama ben onlardan hiç olamadığımdan olacak, pes ettim.
YanıtlaSilaslında beraberiz biliyor musun, ben de sevmem çok bir şey paylaşmayı, gerekte yok hani.
Sil